มีหลายกำแพง

บ้านที่มีหลายกำแพง

มีหลายประตู

บ้านที่มีหลายประตู

มีหลายกุญแจ

บ้านที่มีหลายกุญแจ

มีหลายความรับผิดชอบ

บ้านที่มีหลายความรับผิดชอบ

มีหลายความกังวล

บ้านที่มีหลายความกังวล

ขโมยยิ้ม

-Sep 05 2010

หิมะที่เมื่อวานปกคลุมอยู่หนาแน่น วันนี้กลับละลายกลายเป็นน้ำแข็งเกือบทั้งหมด ผมลองสังเกตุดูสวนที่อยู่ตรงหน้าอีกครั้ง ต้นไม้ต่างๆนาๆพันธุ์ที่ปลูกอยู่ในสวนแห่งนี้ดูเหมือนป่าที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ มันดูไม่เหมือนการปลูกที่ถูกคำนวณมาอย่างดี ผมเดินไปยังตรงสวนหินและทรายที่อยู่ถัดมา หิมะที่ละลายเผยให้เห็นทรายสีขาวที่อยู่ด้านล่างของบ่อหินทั้งสองฝั่ง ตรงที่มีเก้าอี้นั้งถูกฉาบไว้ด้วยปูนซีเมนต์ ถัดเลยขึ้นไปด้านบนถูกปูด้วยหญ้ามอสที่มีสีเขียวตัดกันอย่างเห็นได้ชัด ผมเดินเลยไปถึงตรงบ่อน้ำ เดินไปบนสะพานแล้วหยุดมองเอมิที่โกยหิมะอยู่อย่างขมักเขม้น พอเธอเห็นผมที่โบกมือให้ เอมิวางพลั่วลงแล้วรีบวิ่งมาหาผมที่ตรงสะพาน

” เราเข้าใจและ ความหมายจริงๆที่พ่อเธอแฝงเอาไว้ ” ผมพูดกับเงาของเอมิที่สะท้อนอยู่บนผิวน้ำด้านล่าง

” มันคืออะไร ” เอมิถาม แต่ผมรู้สึกได้ว่าเธอรู้สึกดีไปแล้วกับสิ่งที่ผมกำลังจะพูด ” ที่เธอบอกตอนแรกว่า สวนแห่งนี้คือการเติบโตของจิตใจมนุษย์ ที่เริ่มจากจิตที่บริสุทธิ์ ไปเป็นการตั้งคำถามและจบลงด้วยจิตใจที่หลงทางใช่มะ… แต่ไอ้ที่ดูเหมือนว่าเป็นการเติบโต จริงๆแล้วมันคือการโคจร ” ผมพูด

” การโคจร ” เธอสงสัย

” อือ มนุษย์ถูกโปรแกรมมาให้ก้าวไปข้างหน้า เรามีชีวิตอยู่เพื่อที่จะไปให้ถึงจุดหมายปลายทาง ชีวิตที่ไม่มีจุดหมายทำให้เรารู้สึกไร้ค่า..อย่างการคิด การอ่าน หรือภาษาที่เราใช้ก็เป็นการเริ่มจากจุดแรกแล้วต่อไปเรื่อยๆ อย่างเวลาเธอเขียนกลอน เธอก็ต้องเขียนจากคำแรกไปหาคำสุดท้าย ใช่มะ… ” ผมยกกาแฟขึ้นดื่มจนหมด

” อย่างเวลาที่เรามองดวงอาทิตย์ เราบอกว่า อาทิตย์ลับขอบฟ้าไป หรือ ตอนเช้าก็บอกว่า ดวงอาทิตย์โพล่ขึ้นมา แต่จริงๆดวงอาทิตย์ไม่ได้ไปๆมาๆซะหน่อย โลกเราต่างหากที่โคจรเป็นวงกลม ธรรมชาติไม่ได้เดินทางเป็นเส้นตรงแบบเรา แต่เปลี่ยนหมุนเวียนไปมาอย่างไร้จุดหมาย เหมือนกับสวนแห่งนี้ที่จริงๆแล้วไม่ใช่การมองจากหนึ่งไปสองแล้วไปสาม แต่มันคือการมองจากหนึ่ง ไปสอง ไปสาม แล้วพอถึงสามก็ย้อนกลับมาสองแล้วก็กลับไปหนึ่ง แล้วก็วนเวียนไปเรื่อยๆแบบนี้ จากจิตที่บริสุทธิ์ ก็มาตั้งคำถาม พอตั้งคำถามก็กลับหลงทาง พอหลงทางมากๆก็กลับไปตั้งคำถามอีกเพื่อที่จะหาคำตอบ พอตั้งคำถามมากไปแล้วรู้ว่าคำถามมันไม่มีคำตอบ ก็กลับไปยังจุดแรกเหมือนเดิม แล้วก็เริ่มต้นใหม่แบบนี้ต่อไปเรื่อยๆๆ ” ผมหัวเราะ เอมิก็หัวเราะตาม

” แต่มันไม่เหนื่อยหรอ ถ้าจะต้องโคจรไปๆมาๆ ธรรมชาติอาจจะไม่มีปัญหา แต่คนเราปรอบบางมากโดยเฉพาะต่อความเศร้า ” เอมิถามต่อ

” อืม อันนี้เราก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ” ผมหัวเราะแล้วนึกขึ้นได้ว่าจะเอากลอนบทสุดท้ายให้เอมิอ่าน

” ไหนขอดูหน่อย ” เธอรีบหยิบสมุดไป แต่แทนที่จะอ่าน เธอกลับหลับตาแล้วฉีกหน้านั้นออกมา

” เหมือนกับ กู้ เฉิง ตอนที่เขาเขียนกลอนเสร็จแล้วเอาเผาไฟ เขาบอกว่าให้เปลวไฟเป็นสิ่งเดียวที่ได้อ่าน ” เอมิขยำกระดาษเป็นลูกกลมๆแล้วปล่อยมันลงไปด้านล่าง กระดาษก้อนนั้นปลิวนิดหน่อยตามแรงลมแล้วไปหล่นลงบนผิวน้ำ

” ให้ธรรมชาติที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเป็นสิ่งเดียวที่ได้อ่าน ” เอมิตะโกนออกมาไม่รู้ให้ใครฟัง

” อ่านความเศร้าที่ไม่มีตัวตน ” ผมเสริม

” อื้อ ” เอมิหันมายิ้ม ผมเอื้อมมือไปจับที่มือของเธอ

” ถ้าเมื่อไหร่ที่เธอโคจรมากไปแล้วเหนื่อย…บอกเรานะ ” ผมยิ้มแล้วจูงมือเธอเดินออกมา ถึงเอมิไม่ได้พูดอะไรตอบ แต่ผมรู้สึกได้ถึงไออุ่นที่อยู่ในมือของเธอ …มันอุ่นที่สุดในโลก

เวลาผ่านไปซักพัก ผมรู้สึกล้าอย่างบอกไม่ถูก ผมถอดเสื้อแจ๊กเก็ตออกแล้วเอามันวางพาดไว้ที่พนักพิงของเก้าอี้ ถอดถุงมือ ถอดถุงเท้า ผมรู้สึกได้ถึงความเย็นที่ค่อยๆซึมเข้ามาในห้อง ตัดสินใจที่จะเปิดฮีทเตอร์ ผมเดินไปตรงกำแพงแล้วกดปุ่มทำงาน ผมค่อยๆแอนตัวลงบนเตียงแล้วก็เผลอหลับไป เมื่อตื่นขึ้นมาอีกที ผมพบตัวเองอยู่ท่ามกลางความมืด พยายามที่จะมองออกไปนอกหน้าต่าง แต่สิ่งที่ผมเห็นคือช่องว่างที่มีสีเทามัว อากาศในห้องตอนนี้มันร้อนแบบอึดอัด ผมตัดสินใจลุกไปเปิดไฟแล้วเดินไปตรงหน้าต่าง ค่อยๆเลื่อนเปิดออกเพื่อให้อากาศถ่ายเท แต่ทันทีที่ผมเปิดหน้าต่าง ความเย็นรีบกรูเข้ามาเหมือนจะหาที่หลบภัย ทันใดนั้นผมรู้สึก หรือจะพูดให้ถูก มีความรู้สึกบางอย่างพัดเข้ามาหาผมพร้อมกับสายลมเย็น ผมรีบปิดหน้าต่างกลับที่เดิม พลิกตัวกลับไปแล้วเอื้อมคว้าที่ลูกบิดประตู ” ไม่ ยังออกไปไม่ได้จนกว่าจะเจอคำตอบ ” ผมย่ำตัวเองแต่ในใจผมร้อนรน ผมต้องออกไปจากห้องนี้ มันมีบางอย่างอยู่ที่นี้ ผมต้องออกไปจากห้องนี้โดยด่วน แต่ร่างกายผมไม่ทำงาน ผมนั้งกองลงไปตรงหน้าประตู พยายามรวบรวมแรงทั้งหมดที่มี ผมคลานไปหยิบเอาเครื่องเล่นแผ่นเสียง เปิดกระเป๋าออกแล้ววางแผ่นลงไป เปิดเสียงดังที่สุดเท่าที่จะทำได้ เสียงเปียโนค่อยๆดังออกมาจากลำโพง ผมเปิดกระเป๋าสะพายแล้วหยิบเอาขนมออกมา ฉีกห่อแล้วรีบจกกินอย่างเร็วที่สุด พอขนมหมด ผมค่อยๆคลานไปที่ตรงโต๊ะเขียนหนังสือ พยุงตัวเองนั้งลงบนเก้าอี้แล้วเริ่มบรรจงเขียน ผมต้องเขียนอะไรซักอย่าง ผมต้องทำอะไรซักอย่าง แต่คราวนี้ คำต่างๆไหลกรูเข้ามาจากทั่วทิศทาง คำที่มีความหมาย คำที่ไม่มีความหมาย คำที่สั้น คำที่ยาว คำที่ยาก คำที่ง่าย ข้อความนับหมื่นนับพันกรูเข้ามาหาผมในเวลาเดียวกัน แต่ผมรู้สึกได้ถึงความแปลกอยู่อย่างนึง ไม่มีคำใดสักคำเลยที่สื่อความหมายของรอยยิ้ม ทุกๆคำที่ไหลเข้ามาคือคำที่แสนจะทรมาณ คำที่ไม่มีใครอยากได้มัน เหมือนคนทุกคนในโลกนี้ เอาคำดีๆไปหมดแล้วทิ้งคำที่เขาไม่อยากได้มาให้ผม ทุกๆคนค่อยๆทิ้งมันลงมา ผมรู้สึกเหมือนกับถังขยะที่อยู่ใต้โต๊ะ ที่ทุกคนโยนเศษของความเศร้าของตัวเองลงไป

ผมพยายามฝืนตัวเอง แต่น้ำตากลับไหลลงมาอย่างควบคุมไม่ได้ ผมร้องไห้และก็ร้องไห้ ผมรู้สึกว่าห้องมันเล็กลง รู้สึกว่าโต๊ะตัวนี้ค่อยๆเล็กลง ทุกๆอย่างในห้องนี้ค่อยๆเล็กลงๆยกเว้นผม ผมอยากจะตะโกนหาเอมิ แต่ผมไม่มีเสียง ผมอยากจะบอกความรู้สึกนี้กับเธอ ผมอยากจะเลิก ผมไม่หาแล้วคำตอบ มันไม่มีหรอกคำตอบ

หมดหวัง ผมใช้แรงเฮือกสุดท้ายกลับขึ้นไปนอนบนเตียง ผมไม่สามารถขยับส่วนใดของร่างกายได้อีกแม้แต่เพียงนิดเดียว แม้แต่ดวงตาที่เปิดอยู่ ผมก็ไม่สามารถปิดมันได้ และเนื่องจากที่ไม่สามารถขยับมันได้ ภาพเดียวที่ผมมองเห็นก็หนีไม่พ้นภาพของเพดานห้องที่ค่อยๆจางลง กลิ่นของหนังสือเก่าที่คลุ้งอยู่ในห้องค่อยๆจางลง เสียงเปียโนที่ดังออกมาจากเครื่องค่อยๆเงียบลง นี่ผมกำลังจะตายหรอ? ผมไม่แน่ใจ คนเราจะเศร้าจนตายได้หรอ? ผมก็ไม่แน่ใจ ตาของผมค่อยๆปิดลงอย่างช้าๆ แต่ทันทีที่ตาผมปิด ผมพบตัวเองอยู่ท่ามกลางความเงียบที่เงียบที่สุดในโลก

ผมทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากนอนรอและนอนฟังความเงียบนั้นแล้วปล่อยให้เวลาผ่านไป แต่พอซักพัก หลังจากที่ผมชินกับการไม่มีอะไร ผมได้ยินเสียงเบาๆของอะไรซักอย่างอยู่ไกลๆ เสียงนั้นมันค่อยๆดังขึ้น จนผมรู้ได้ในที่สุดว่ามันคือเสียงของสายลม ทันทีที่ผมได้ยินเสียงของลม เสียงดนตรีก็ค่อยๆดังขึ้นมา เสียงเปียโนที่เพราะที่สุดในโลกค่อยๆดังขึ้นมา พอผมกำลังใจจดจ่อกับทำนองที่พริ้วไหว กลิ่นของหนังสือเก่าค่อยๆลอยมาแตะที่จมูก ผมสูดเข้าไปแต่มันมีกลิ่นอื่นปนอยู่ด้วย แต่กลิ่นนั้นเป็นกลิ่นที่ดี ผมรู้สึกได้ ผมไม่สามารถอธิบายมันได้ แต่กลิ่นมันทำให้ผมรู้สึกอบอุ่น แล้วความอบอุ่นก็ครอบคลุมผมไปทั้งตัว ภาพของเพดานห้องค่อยๆชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ตอนแรกผมนึกว่าเพดานมีสีขาว แต่จริงแล้วสีของมันคือสีครีมปนเทา ภาพของห้องทั้งห้องกลับมาหาผมอีกครั้ง แต่คราวนี้สีสันและรูปทรงของมันชัดเจน โต๊ะที่ตอนแรกผมเห็นเป็นสีน้ำตาลแต่ที่จริงมันคือสีดำปนแดงแล้วมีลายของไม้ที่สวยงาม กองหนังสือที่กองอย่างสะเปะสะปะกลับกลายเป็นความมีศิลปะ ผมเอื้อมมือไปหยิบถังขยะที่อยู่ใต้โต๊ะแล้วกดเศษกระดาษให้ลึกลงไป ถังขยะกลับมาดูปกติอีกครั้ง และผมพึ่งสังเกตุว่ามันเป็นถังขยะงานไม้สานที่มีลายสวยงามมาก พอเพลงของสก็อต จอปลินจบลงเหลือแต่เสียงหมุนเปล่าๆของแผ่น ผมเอื้อมไปปิดเครื่องแล้วพับเก็บเป็นกระเป๋าเหมือนเดิม ผมลุกขึ้นไปนั้งลงบนเก้าอี้ แล้วบรรจงเขียนกลอนบทสุดท้าย พอเขียนเสร็จผมปิดสมุดแล้วเอามันเก็บเข้ากระเป๋า ผมเดินไปที่ตรงกำแพงแล้วกดปุ่มปิดฮีทเตอร์ พอเครื่องหยุดทำงาน ผมเดินไปเปิดหน้าต่างจนสุด ความเยือกเย็นที่อยู่ด้านนอกทำให้ผมรู้สึกหนาวสั่นในทันที แต่ในความหนาวนั้น มีเสน่ห์บางอย่างที่อากาศในห้องนี้ไม่มี ผมปิดหน้าต่างแล้วเดินเปิดประตูลงไปด้านล่าง

เอมินอนหลับอยู่บนโซฟาอย่างไร้กังวล ใบหน้าของเธอไม่มีร่องรอยของความเศร้าเมื่อตระกี้ปนอยู่แม้แต่น้อย ผมเดินไปเปิดตู้เย็นแล้วหยิบเอาหมูสับกับไข่ไก่ออกมาสองฟอง หยิบเอาบล็อคเคอรี่ที่อยุ่ด้านล่างออกมาหั่นเป็นชิ้นๆ ซักพัก ผมเจอบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปซ่อนอยู่ในตู้ทางด้านบนขวา ผมต้มน้ำแล้วใส่บะหมี่ลงไปสองซอง พอน้ำเริ่มเดือด ผมเปิดตัวดูดควันที่อยู่ด้านบนเพืื่อไล่ควันออกไป

” นายทำอะไรอะ ” เอมิลุกขึ้นนั้งแล้วถามออกมา สีหน้าของเธอยังดูสะลืมสะลือ

” กำลังต้มบะหมี่.. ” ผมตอบ

” นายเจอคำตอบแล้วหรอ ” เอมิรีบถามต่ออย่างดีใจ ” นายเจอคำตอบแล้วใช่มั้ยถึงได้เดินลงมา ” เอมิลุกขึ้นแล้วรีบเดินมาหาผมตรงเคาร์เตอร์

” เปล่า..เราแค่หิวข้าวมากเลย ” ทันทีที่เปิดฝาหม้อออก ควันและกลิ่นของบะหมี่ลอยโชยขึ้นมาอย่างมากมาย ผมเทมันลงบนชามสองใบ เปิดลิ้นชักแล้วหยิบตะเกียบออกมาสองคู่

” เธอหิวป่ะ? ” ผมถามเอมิแล้วเอื้อมเปิดตู้ด้านบนเพื่อจะหาแก้วน้ำ แต่ผมหามันไม่เจอ

เอมิมารอผมที่ตรงล็อปปี้ของโรงแรม เธอใส่เสื้อแจ็กเก็ตตัวเดิม ตัวเดียวกับที่ผมเห็นตอนเธอปั่นจักรยานมารับ แต่กางเกงของเธอเปลี่ยนเป็นกางเกงยีนต์รัดรูปกับรองเท้าบูทหนังสีน้ำตาล ผมที่แต่ก่อนรกรุงรัง เอมิรวบมันให้เป็นทรงไปด้านข้าง รอมยิ้มของเธอเผยออกมาเมื่อเธอเห็นผม เอมิทำท่ากลั้นขำแล้วเดินมาหยิบหมวกฟางที่อยู่บนหัวผมไปใส่ ” นายดูเหมือนคนบ้าแต่งตัวแบบนี้ ” เอมิพูดแล้วออกไปรอแท็กซี่ที่หน้าโรงแรม

ใช้เวลาประมาณ45นาที กว่าจะมาถึงที่ๆเธอบอกว่าไม่คิดจะกลับมาอีก ด้วยหิมะที่ตกหนักก่อนหน้านี้ ทำให้คนขับแท็กซี่หงุดหงิดและบ่นพึมพำมาตลอดทาง เอมิจ่ายเงินที่เกินกว่าค่าโดยสารแล้วขอบคุณคนขับ ผมเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าประตูรั่วขนาดใหญ่ มองผ่านประตูเข้าไปเป็นสวนสตายญี่ปุ่นที่ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาว เอมิกดเทเลคอมตรงทางเข้า แล้วซักพักประตูก็เปิดออก เธอพาผมเดินผ่านสะพานไม้สั้นๆที่ทอดยาวข้ามบ่อน้ำ เดินลงมาตามแผ่นหินสี่เหลี่ยมที่ปูต่อกันเป็นทาง ทางฝั่งขวา ผมกวาดสายตาไปดูสวนที่ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะ ถัดจากที่ตรงบ่อน้ำเป็นระแนงไม้เปล่าๆที่ทำเป็นที่กั้นอะไรซักอย่าง ถัดออกมาเป็นสวนเล็กๆที่ถูกแบ่งเขตเอาไว้ด้วยบ่อหินแนวสี่เหลี่ยมผืนผ้าสองบ่อ สิ่งที่อยู่ในบ่อข้างล่างหิมะคืออะไร ผมไม่มีวันรู้ แผ่นหินทางเดินสี่เหลี่ยมหักมุมซ้ายนิดๆแล้วมาหยุดอยู่ตรงหน้าทางเข้าบ้าน แต่ตรงกันข้ามกับทางเข้า เป็นสวนอีกแบบนึงที่มีต้นไม้ปลูกไว้อย่างหนาแน่น ถึงจะปราศจากใบ แต่หิมะที่ปกคลุมตามกิ่งก้านเป็นเหมือนสิ่งแทนที่ความเขียวขจี เหมือนป่าที่มีใบไม้เป็นสีขาวทั้งป่า เอมิถอดรองเท้าบูท เอาเก็บลงไปให้ตู้่ไม้เล็กๆข้างหน้า เลื่อนประตูบ้านแล้วเชิญให้ผมเข้าไปด้านใน ตัดสินใจที่จะถอดรองเท้าตาม ผมรีบเหยียมส้นรองเท้าผ้าใบออกแล้วถอดมันไว้ข้างๆกันกับของเธอ พอเข้ามาด้านใน เอมิบอกให้ผมนั้งรอที่เบาะ พื้นที่ปูเป็นเสื่อทำให้ผมรู้สึกแปลกนิดๆเวลาเดิน ผมเดินไปนั้งตามที่เธอบอก สักพักเธอก็กลับเข้ามาด้วยแก้วชาสองใบกับกาน้ำ  ” ฉันชงชาไม่เก่งแต่นี่คือสุดฝีมือแล้ว ” เอมิพูดแล้วนั้งลงตรงฝั่งตรงข้าม ค่อยๆเลื่อนแก้วมาที่ผมแล้วเอื่อมมารินชา สักพักผมยกขึ้นจิบ

” พอใช้ได้มั้ย ” เอมิถาม

” ขมดี แต่ขมแบบเป็นยามั้ง ” ผมตอบ เอมิยิ้มนิดๆแล้วยกชาดื่มตาม

” เป็นบ้านที่ดูญี่ปุ่นมาก ไม่คิดเลยว่าตอนนี้เรากำลังอยู่ในซีแอตเทิล ” ผมพูดตามตรง

” พ่อของฉันเป็นคนออกแบบ มันควรจะเป็นแบบนั้นหล่ะมั้ง เท่าที่ฉันรู้ แกจริงจังกับการออกแบบบ้านหลังนี้มาก ” เอมิพูดแล้ววางแก้วลง ” มันควรจะเป็นการผสมผสานไอเดียของ พอล เฮเดน เคิร์ก กับรสนิยมส่วนตัวของแก ” เอมิพูดด้วยน้ำเสียงที่ปกติ ผมหยุดรอให้เธอพูดต่อ

” ฉันเองก็ไม่ค่อยรู้อะไรมากเหมือนกัน แต่พ่อของฉันรู้จักกับชายที่ชื่อ เดวิด เมคคินลี่ ซึ่งเป็นคนที่รับช่วงต่อบริษัทจากพอลมาอีกที เห็นพ่อพูดอยู่ตลอดว่า พอลเป็นหนึ่งในแรงบันดาลใจสำคัญและเป็นหนึ่งในสถาปนิคที่มีคุณภาพของแถบนี้ บ้านหลังนี้ได้แรงบันดาลใจมาจากบ้านรับแขกสตายญี่ปุ่นโบราณที่พอลออกแบบไว้ มันอยู่ที่ไหนสักแห่งในซีแอตเทิลนี่แหละ ฉันเองก็จำไม่ได้ แต่สวนที่นายเห็นข้างนอกคือฝีมือของ ดอกเตอร์ โคอิชิ คาวานะ คนที่ออกแบบสวนให้พอล ซึ่งก็บังเอิญเป็นคนที่พ่อของฉันรู้จักเป็นส่วนตัว “

” เป็นสวนที่แบ่งเป็นส่วนๆดี มันต่อเนื่องกันไป ” ผมพูด

” ชิน เกียว โซ…”

” ฮือ!? “

” เป็นศาสตร์ที่สืบทอดมาตั้งแต่สมัยโบราณและถูกปลูกฝั่งลงไปในศิลปะแขนงต่างๆของญี่ปุ่น เช่น ในการยิงธนู ในการจัดดอกไม้ ในการชงชา ไรพวกนี้ ชิน คือ การยึดติดกับรูปแบบ โซ คือ การไม่ยึดติดกับรูปแบบ ส่วน เกียวที่อยู่ระหว่างกลางคือ การประยุกต์ให้เข้ากันของการมีรูปแบบและไร้รูปแบบ ” เอมิอธิบาย

” จริงๆฉันก็ไม่รู้หรอกนะ ” เธอรีบพูดต่อ ” แต่รู้สึกว่าสิ่งต่างๆที่เกี่ยวกับบ้านหลังนี้และบทกวี คือ สองสิ่งที่ฉันคลุกคลีอยู่กับมันมาทั้งชีวิต ข้อมูลส่วนใหญ่ถูกเล่าต่อมาจากพ่อฉันอีกที ฉันไม่รู้ว่าคนอื่นเขาเป็นยังไงกัน แต่ระหว่างพ่อกับฉัน เราจะมีระยะห่างกันตลอดไม่ว่าจะทำอะไร จะเหมือนมีกำแพงที่มองไม่เห็นคอยกั้นเราสองคนเอาไว้ อาจจะเป็นเพราะตั้งแต่แม่แยกทางออกไป ความสัมพันธ์ก็ไม่เหมือนเดิม พอไม่มีแม่อยู่ พ่อก็ไม่สามารถหาวิธีที่จะพูดคุย สนทนา หรือเข้าถึงตัวฉันได้ดีเท่ากับตอนที่ยังมีแม่ พอนานๆเข้า เราก็เหมือนจะแยกออกไปอยู่ในโลกส่วนตัวของตัวเอง พ่อฉันก็สถาปัตยกรรม ฉันก็บทกวี ” เอมิยกชาขึ้นมาดื่ม

” ยกเว้นแต่ตอนที่งานสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี หลักจากที่ผลงานที่ผ่านการออกแบบมาอย่างทุ่มเทของแก ถูกสร้างขึ้นมาเป็นความจริง ตอนนั้นแหละ ที่พ่อจะเปลี่ยนเป็นคนละคน กำแพงที่เคยมีก็หายไป แกจะเล่าให้ฉันฟังทุกอย่าง ถึงทฤษฐีเบื้องหลังของงานชิ้นนั้นๆ ข้อดี ข้อเสีย ไอเดียต่อไปในอนาคต ทุกอย่างที่แกรู้ แกจะเล่าให้ฉันฟัง “

” อย่างถ้าเป็นในกีฬาหรืองานฝีมือต่างๆที่ต้องใช้การฝึกฝน ชิน เกียว โซ คือการเติบโตสามขั้นของผู้ฝึก ชินเปรียบได้กับขั้นแรกที่ผู้ฝึกต้องเรียนรู้พื้นฐานต่างๆ เกียวคือการนำพื้นฐานที่ฝึกจนคล่องแล้วมาใช้ ส่วนโซคือขั้นสุดท้ายที่ผู้ฝึกใช้แต่ความชำนาญและความรู้สึก แต่ในการจัดสวนของดอกเตอร์โคอิชิ ชิน เกียว โซ คือการเอาสามองค์ประกอบมานำเสนอการเติบโตของจิตใจมนุษญ์ ส่วนชินคือจิตใจที่บริสุทธิ์ สะพานไม้ธรรมดา บ่อน้ำธรรมดา พื้นดินธรรมดา ระแนงไม้ธรรมดาที่ทำไว้ปิดบังความธรรมดาของต้นไม้ ส่วนเกียวคือจิตใจที่ตั้งคำถาม อิทธิพลการประยุกษ์ของสวนหินและทราย หินสองก้อนที่ตั้งเป็นเก้าอี้ม้านั้งแบบยาวหนึ่งคู่ ถูกทำให้สมดุลด้วยหินธรรมชาติก้อนใหญ่ที่ตั้งอยู่ด้านหลัง พ่อฉันบอกว่า เก้าอี้หินที่ตั้งไว้คู่กันเป็นจุดที่ทำให้ผู้ที่ชมเกิดจินตนการไม่มีที่สิ้นสุด จินตนการถึงสิ่งต่างๆที่จะเกิดขึ้นระหว่างคนสองคน ส่วนโซที่อยู่ตรงหน้าห้องรับแขกคือจิตใจที่หลงทาง ป่าขนาดย่อมที่มีแต่ต้นไม้แน่นหนาถูกยกมาไว้ที่จุดๆนี้ ระหว่างช่วงถูกแทรกด้วยก้อนหินธรรมชาติสีดำขนาดกลางที่นำเสนอความลึกลับ “

” เริ่มด้วยจิตใจที่บริสุทธ์ มาเป็นจิตใจที่ตั้งคำถาม แล้วจบลงด้วยจิตใจที่หลงทาง ” ผมลองสรุปให้เธอฟัง

” ใช่มั้ง มันน่ากลัวเกินไปเนอะ ” เอมิตอบ ” ยิ่งฉันคิด ฉันก็ยิ่งรู้สึก ทุกสิ่งทุกอย่างในบ้านนี้เหมือนถูกใส่ความหมายเอาไว้แล้ว  มันไม่ใช่แค่สวนรอบนอกแต่เหมือนว่าพ่อของฉันคำนวณเอาไว้หมดแล้ว ตำแหน่งของไม้ส่วนต่างๆที่ใช้สร้างบ้าน ตำแหน่งของหน้าต่าง ประตู ตำแหน่งของแสงที่จะส่องเข้ามา โทนสีของผนังและกำแพง การวางตำแหน่งของห้องต่างๆ ตำแหน่งและชนิดของเฟอร์นิเจอร์ ทุกๆอย่างถูกใส่ความหมายเอาไว้หมดแล้ว เหมือนกับบทกวีที่ถูกยัดเยียดความหมายลงไป ” เอมิเปลี่ยนมาพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง ” กวีที่ถูกใส่ความหมายลงไปแล้วมันไม่ใช่กวี เพราะมันเป็นสิ่งที่เราอธิบายได้ แต่จุดประสงค์ที่แท้จริงของบทกวีคือการพยายามอธิบาย..สิ่งที่อธิบายไม่ได้! ” เธอพูดเสร็จแล้วกลับไปนั้งลงท่าเดิม ผมไม่ได้พูดอะไรเป็นเวลาครู่ใหญ่

” ฉันขอโทษนะ มันเป็นเพราะที่แห่งนี้มันมีอิทธิพลต่อความรู้สึกฉันเกินไป ฉันจึงไม่อยากมาไง ถ้าเป็นไปได้ ” เอมิอธิบาย

” ใช่ ลืมไปเลย ” ผมหันไปเช็คเครื่องเล่นแผ่นเสียงกับกระเป๋าที่อยู่ข้างๆ ” เอมิ พาเราไปหน่อย..ห้องของเธอ ” ผมนึกขึ้นได้ถึงเหตุผลที่มา

” ฉันบอกทางนายได้ แต่นายต้องเดินไปเอง ฉันไม่มีวันเข้าไปใกล้ห้องนั้นอีกเด็ดขาด ” เอมิตอบ ” นายเปิดประตูที่อยู่ข้างหลังนายแล้วเลี้ยวขวาเดินไปสุดทางจะเจอบันไดวน เดินขึ้นไปที่ชั้นสอง ห้องแรกที่นายเห็น นั้นแหละห้องของฉันเอง “

” ก่อนหน้าที่จะขึ้นไป จะกินอะไรรึเปล่า ฉันทำกับข้าวไม่เป็นแต่พอทำบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปได้ ” เอมิถามขึ้นมา

” ก่อนหน้าที่จะมา กินมาแล้ว ” ผมตอบ

” งั้นยื่นมือมา ” เธอพูด ผมยื่นมือออกไป เอมิกำมือออกมา แล้วปล่อยความว่างเปล่าให้หล่นลงมาอีกครั้ง

” เอาอีกและ ” ผมสงสัย

” ขอให้โชคดี “

” แน่นอน.. ว่าแต่เราตัดสินใจและ เราจะกลับออกมาพร้อมกับคำตอบ ” ผมยืนยันแน่วแน่แต่สีหน้าของเอมิยังคงเหมือนเดิม

” ขอให้โชคดี ” เธออวยพร

เพราะความเหงาคือ แก็สพิษ

ฉันทำเต็มที่เพื่อกลั้นหายใจ

แต่เพราะอากาศคือ ชีวิต

กลั้นได้ไม่นานก็กลั้นไม่ไหว

เพราะดนตรีคือการเชื่อมโยง

ฉันจึงไม่เก็บไว้เพียงลำพัง

แต่พอผู้คนฟังผ่านลำโพง

ฟังได้ไม่นาน เขาก็ไม่ฟัง

และเพราะความสุข คือ สิ่งที่ทุกคนแสวงหา

ฉันทำเต็มที่เพื่อแสวงหาเธอ

แต่เพราะความสุข อยู่แค่ชั่วพริบตา

เจอกันแล้วตั้งนาน กลับเหมือนไม่เจอ

-August 28 2010

เงินที่พ่อเธอให้ใช้ มีมากเกินกว่าที่เธอจะใช้หมด แต่สิ่งเดียวที่เธอต้องทรมาณ คือการที่จะต้องปรับตัวให้เข้ากับสังคมที่เธอไม่เคยชิน ภาษาที่เธอไม่เคยพูด วัฒนธรรมที่เธอไม่เข้าใจ พอสองปีผ่านไป เอมิพบตัวเองติดอยู่ระหว่างความฝันกับความจริง เธอไม่รู้ว่าเธอควรจะอยุ่ที่ไหนกันแน่ ที่ใดคือที่ๆเธอควรจะอยู่ แทบทุกคืนในช่วงสองปี เธอฝันถึงแฟนคนแรก เธอฝันถึงเพื่อนที่ญี่ปุ่น เธอฝันถึงความทรงจำต่างๆที่เกิดขึ้นไปแล้ว และความทรงจำเหล่านั้นดูจะชัดเจนขึ้นทุกวันๆ เอมิแทบไม่มีเพื่อนที่โรงเรียน เธอปิดตัวอยู่แต่ในห้องแล้วเริ่มค้นหาวิธีที่เธอจะไม่ต้องพบกับความจริง ตอนนั้นเองที่เธอเริ่มเขียนกวี พอจบมัธยมปลายเอมิตัดสินใจไม่ไปมหาลัยแล้วปิดตัวอยุ่ในห้องเพื่อเขียนกลอนอย่างจริงจัง เธอเริ่มจากการอ่าน เธอเริ่มอ่านพวกคลาสสิกอย่าง วอลท์ วิทแมน, วิลเลี่ยม เบรค, จอห์น คีท, พาโบล เนอรูดา, อี คุมมิ่ง, โรเบิร์ด ฟรอส  ไปจนถึง กู้ เฉิง, อัลเลน กินส์เบิร์ก, กวีเซ็น ฯลฯ แทบทุกอย่างที่เธอจะหามาได้ เวลาเดียวที่เธอจะออกไปนอกบ้าน คือ ตอนที่เธอไปตะเวนหาซื้อหนังสือกลอนในร้านหนังสือมือสอง เวลานอกจากนั้นเธอปิดตัวอยุ่แต่ในห้องกับลงไปกินข้าวในห้องนั้งเล่นที่แม่บ้านจัดเตรียมไว้ให้วันละสองเวลา

จนกระทั้งเมื่อ4วันก่อน มีสิ่งที่ไม่คาดฝันทำให้เธอต้องหนีออกมาจากที่ตรงนั้น เธอเรียกมันว่า “ความเศร้าที่ไม่มีตัวตน” หลังจากหลายปีผ่านไป เอมิพบตัวเองถูกตามหลอนด้วยความเศร้าที่เธอทำเป็นมองไม่เห็นมัน แทนที่จะเลือนลาง แต่เวลาทำให้มันรวมตัวกันเป็นเงาที่ตามติดตัวเธอไปทุกที่ ทุกครั้งที่เธอพบตัวเองอยู่คนเดียว ความเศร้ามันจะถาโถมพัดผ่านเธอเหมือนคลื่นยักษ์ที่หนียังไงก็ไม่พ้น คืนนั้นเธอเลยหนีออกจากบ้าน หนีออกมาไกลที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้

” ..แล้วฉันก็เจอนาย ” เอมิพูดจนจบ

” นายทำให้ฉันมีความหวัง ฉันเลยให้นายไปลองผ่านความจริงที่แสนเศร้าของนักกวี บางทีถ้าเกิดเป็นนาย…” เอมิก้มหน้าลงไปร้องไห้ ” นายอาจจะเจอคำตอบ นา..ย อาจจะเจอทางออกให้กับความเศร้าของฉัน.. ขอโทษนะ ” เอมิก้มหน้าลงไปร้องไห้กับที่นอน ผมได้แต่นั้งนิ่ง ผมรู้สึกเหมือนว่าตัวเองหยุดทำงาน เหมือนเครื่องยนต์ที่พึ่งถูกกดปิดสวิท ผมพยายามค้นหาคำพูด แต่ในหัวผมว่างเปล่า ผมพยายามเคลื่อนตัว แต่ผมไม่มีเรี่ยวแรง

” เอมิ!! ” ผมตั้งสติได้ในที่สุด

” พาเราไปหน่อย พาเราไปที่ห้องของเธอ ” ผมพูด เอมิค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาแต่ไม่พูดอะไร

” อยากเจอมานานแล้ว ไอ้ความเศร้าที่ไม่มีตัวตนเนี่ย ” ผมยิ้ม เอมิยังคงทำสีหน้าไม่เข้าใจ

” ชื่อมันเท่ดีหว่ะ ความเศร้า..อะไรนะ? “